Le van a dar por culo a la Escuela de Arte y a los cursos de fotografía en Sevilla.
Se acabó dar oportunidades a personas que se piden perdón a sí mismas por lo que me han hecho a mí, sin pedirme perdón a mí nunca.
Se acabaron las ataduras que el '¿Y si...?' provoca. Se acabó el someter mi manera de ser a la frecuencia con que tengo que estar reprimiéndola y disculpándome por existir de una manera que, por lo visto, no es la adecuada.
El día en que cogeré lo justo para que no me veáis la cara nunca más se acerca rápidamente.
martes 9 de febrero de 2010
lunes 1 de febrero de 2010
La palabra de hoy es n e g r o .
- ¡Tú y yo contra el mundo, Evey! ¡Jajajaja! ¡Melodrama, Evey! ¿No es curioso cómo la vida se convierte en un melodrama? ¿Eso es muy importante para tí, no? Todo este asunto del teatro.
Lo es todo, Evey. La aparición perfecta. La gran ilusión. Lo es todo. ... Y voy a montar un buen espectáculo.
Han olvidado el teatro, ¿entiendes? Abandonaron sus obras cuando el mundo se marchitó con el resplandor de los focos nucleares. Yo les voy a recordar el melodrama, el cine mudo, las películas de miedo. Mira, Evey, el mundo entero es un escenario, y todo lo demás...
... es vodevil.
[ V de Vendetta - Alan Moore, David Lloyd]
miércoles 27 de enero de 2010
La palabra de hoy es e s p e s o .
La niña bonita,
la que no lo sea,
que a todas alcanza
esta moraleja,
mucho miedo, mucho,
al lobo le tenga,
que a veces es joven
de buena presencia,
de palabras dulces,
de grandes promesas,
tan pronto olvidadas
como fueron hechas.
Moraleja de la Caperucita Roja de Charles Perrault.
la que no lo sea,
que a todas alcanza
esta moraleja,
mucho miedo, mucho,
al lobo le tenga,
que a veces es joven
de buena presencia,
de palabras dulces,
de grandes promesas,
tan pronto olvidadas
como fueron hechas.
Moraleja de la Caperucita Roja de Charles Perrault.
sábado 23 de enero de 2010
La palabra de hoy es f r í o .
Si los ojos son el espejo del alma, el dolor debe ser la puerta hacia ella.
Y mientras esté cerrada esta barrera entre el saber y el no saber...; si te alejas de ella, seguirá cerrada para siempre; y si la abres y la atraviesas, el dolor se volverá una realidad.
Y ahora he de luchar por mi propia supervivencia. Algo que siempre supe que llegaría: llevo toda la vida preparándome para esto.
[Dexter], qué grande eres.
Y mientras esté cerrada esta barrera entre el saber y el no saber...; si te alejas de ella, seguirá cerrada para siempre; y si la abres y la atraviesas, el dolor se volverá una realidad.
Y ahora he de luchar por mi propia supervivencia. Algo que siempre supe que llegaría: llevo toda la vida preparándome para esto.
[Dexter], qué grande eres.
viernes 22 de enero de 2010
La palabra de hoy es b l a n c o .
Hoy:
No se retiren, aún hay más.
- cómo ser feliz y tener un miedo irracional a pronunciar esas dos palabras juntas.
- cómo odiar lo fea que queda esta entrada ^^
- cómo no medir el tiempo, porque hay alguien con interés en hacerlo por sí mism_.
- cómo sentirse _ _ _ _ _ (pongamos àriN).
- cómo apreciar cada detalle del balance positiffo del día.
- cómo acostumbrarse a
No se retiren, aún hay más.
jueves 14 de enero de 2010
La palabra de hoy es n o c h e .
La tierra giró para acercarnos,
giró sobre sí misma y en nosotros,
hasta juntarnos por fin en este sueño,
como fue escrito en el Simposio.
Pasaron noches, nieves y solsticios;
pasó el tiempo en minutos y milenios.
Una carretera que iba para Nínive
llegó a Nebraska.
Un gallo cantó lejos del mundo,
en la previda a menos mil de nuestros padres.
La tierra giró musicalmente
llevándonos a bordo;
no cesó de girar un solo instante,
como si tanto amor, tanto milagro
sólo fuera un adagio hace mucho ya escrito
entre las partituras del Simposio.
Eugenio Montejo (Caracas, 1938)
21 gramos me ha destrozado.
Mi blog pierde profundidad, cómo se nota que estoy mejor. :)
giró sobre sí misma y en nosotros,
hasta juntarnos por fin en este sueño,
como fue escrito en el Simposio.
Pasaron noches, nieves y solsticios;
pasó el tiempo en minutos y milenios.
Una carretera que iba para Nínive
llegó a Nebraska.
Un gallo cantó lejos del mundo,
en la previda a menos mil de nuestros padres.
La tierra giró musicalmente
llevándonos a bordo;
no cesó de girar un solo instante,
como si tanto amor, tanto milagro
sólo fuera un adagio hace mucho ya escrito
entre las partituras del Simposio.
Eugenio Montejo (Caracas, 1938)
21 gramos me ha destrozado.
Mi blog pierde profundidad, cómo se nota que estoy mejor. :)
martes 12 de enero de 2010
La palabra de hoy es h u e c o .
25-05-2005 Cuando no quería que llegase el autobús, y los dejaba pasar.
2006-2007
18-12-2007 Cuando empecé a apreciar lo extraño que podía ser todo, pero paré.
01-01-2008 Quería que todo fuese diferente, pero sólo conseguí que fuese duradero.. aun no teniendo que durar.
04-09-2008 Empiezo a creer que crezco.
28-11-2008 Me doy cuenta de que no podré crecer nunca tanto como hubiera querido.. porque ya he llegado al máximo que puedo alcanzar por ahora.
03-2009 Salto voluntariamente desde la cumbre. Lucho contra el ansia de reconstruirme, porque creo que no lo merezco.
Me duermo a un paso del filo del acantilado, y lo que más se parece a la felicidad es no saber en qué vuelta caeré al vacío.
05/08-2009 Intentos vanos de agarrarme al borde por el que me despeñé sin darme cuenta. Unos, más dolorosos que otros. Y LO SIENTO.
09/10-2009 Me pisas falange por falange, y no tengo con qué sostenerme. El desfiladero sigue siendo el mismo.
04-01-2010 Por los pelos descubro la playa que hay al pie del acantilado. Creo que seré capaz de mantenerlo en su sitio, y que no caigan rocas sobre nadie.
y respirar aire sano.
airesanoquesaledeesacuevaque
tienedefondoelverdedelabotellaycuyasparedessonCASIdeterciopelo
ydondeloúniconegroquehayestátrenzadoysesueltacuandoyoquiero.
porqueyoquiero
norespiraraireentremispalabras,
porqueyoquiero
respiraralientodecueva,soltarlasalgasnegrastrenzadas
mientrasavanzasyyanohaypalabrasentrelasquerespirar..
2006-2007
18-12-2007 Cuando empecé a apreciar lo extraño que podía ser todo, pero paré.
01-01-2008 Quería que todo fuese diferente, pero sólo conseguí que fuese duradero.. aun no teniendo que durar.
04-09-2008 Empiezo a creer que crezco.
28-11-2008 Me doy cuenta de que no podré crecer nunca tanto como hubiera querido.. porque ya he llegado al máximo que puedo alcanzar por ahora.
03-2009 Salto voluntariamente desde la cumbre. Lucho contra el ansia de reconstruirme, porque creo que no lo merezco.
Me duermo a un paso del filo del acantilado, y lo que más se parece a la felicidad es no saber en qué vuelta caeré al vacío.
05/08-2009 Intentos vanos de agarrarme al borde por el que me despeñé sin darme cuenta. Unos, más dolorosos que otros. Y LO SIENTO.
09/10-2009 Me pisas falange por falange, y no tengo con qué sostenerme. El desfiladero sigue siendo el mismo.
04-01-2010 Por los pelos descubro la playa que hay al pie del acantilado. Creo que seré capaz de mantenerlo en su sitio, y que no caigan rocas sobre nadie.
y respirar aire sano.
airesanoquesaledeesacuevaque
tienedefondoelverdedelabotellaycuyasparedessonCASIdeterciopelo
ydondeloúniconegroquehayestátrenzadoysesueltacuandoyoquiero.
porqueyoquiero
norespiraraireentremispalabras,
porqueyoquiero
respiraralientodecueva,soltarlasalgasnegrastrenzadas
mientrasavanzasyyanohaypalabrasentrelasquerespirar..
martes 5 de enero de 2010
La palabra de hoy es d e r r a m a r .
It's okay.
In the day, I'm staying busy.
Tied up enough so I don't have to wonder where is he.
Got so sick of crying,
so just lately when I catch myself I do a 180.
I stay up, clean the house-
At least I'm not drinking.
Run around just so I don't have to think about thinking.
That silent sense of content that everyone gets
just disappears soon as the sun sets.
This face in my dreams seizes my guts-
he floods me with dread.
Soaked in soul, he swims in my eyes by the bed.
Pour myself over him,
Moon spilling in..
And I wake up alone.
If I was my heart, I'd rather be restless.
The second I stop, the sleep catches up and I'm breathless.
This ache in my chest as my day is done now,
the dark covers me and I cannot run now.
My blood running cold-
I stand before him.
It's all I can do to assure him.
When he comes to me, I drip for him tonight.
Drowning in me we bathe under blue light.
His face in my dreams seizes my guts-
he floods me with dread.
Soaked in soul, he swims in my eyes by the bed.
Pour myself over him,
Moon spilling in..
And I wake up alone.
Unexpected things happen suddenly.
In the day, I'm staying busy.
Tied up enough so I don't have to wonder where is he.
Got so sick of crying,
so just lately when I catch myself I do a 180.
I stay up, clean the house-
At least I'm not drinking.
Run around just so I don't have to think about thinking.
That silent sense of content that everyone gets
just disappears soon as the sun sets.
This face in my dreams seizes my guts-
he floods me with dread.
Soaked in soul, he swims in my eyes by the bed.
Pour myself over him,
Moon spilling in..
And I wake up alone.
If I was my heart, I'd rather be restless.
The second I stop, the sleep catches up and I'm breathless.
This ache in my chest as my day is done now,
the dark covers me and I cannot run now.
My blood running cold-
I stand before him.
It's all I can do to assure him.
When he comes to me, I drip for him tonight.
Drowning in me we bathe under blue light.
His face in my dreams seizes my guts-
he floods me with dread.
Soaked in soul, he swims in my eyes by the bed.
Pour myself over him,
Moon spilling in..
And I wake up alone.
Unexpected things happen suddenly.
miércoles 30 de diciembre de 2009
No sigues quin és la paraula d'avui.
No m'agrada que llegeixis això.
Suposa que, l'únic petit espai on no importa el que digui o com ho digui, s'infectarà també de mediocritat, tret que pugui evitar-lo.
I creï'm quan dic que estic contenta de poder escriure lliurement que emmagatzemo curosament totes les teves opinions en el racó que destino a l'inútil.
I creï'm quan afirmo que el buit, més o menys curosament, tots els dies.
No és just que et autoengañes i aguants i carreguis amb una joyita com la qual tens pujada a la chepa. Les pitjors sanguijuelas són les quals et fan creure que necessites que et xuclin la sang, i tu has tingut la dolenta sort de topar amb una sanguijuela d'aquesta classe.
Per això, a dia d'avui, a punt d'acabar el 2009 i rememorant tot el que ha canviat en les nostres vides des de fa un any, vull dir-te que obris els ulls. Les sanguijuelas s'arrenquen fàcilment quan saps que han de morir; si això és una mica que no vols veure, senzillament dati la volta. L'única cosa que has de saber és que és una sanguijuela.
A pesar dels meus esforços, no he contat realment amb ningú des que la meva vida, tal com volia concebre-la quan estigués preparada, va acabar abans de començar de debò. Per tot el que assec i tot el que lamento, no vull que et facin mal. Però el que menys vull és que aprenguis a tancar els ulls i a viure en una realitat que no és per a tu.
domingo 20 de diciembre de 2009
El decir a un fumador en estado continuo de euforia que se está degradando equivale a decirle a un pedazo de mármol que está siendo deteriorado por Miguel Ángel, a un pedazo de tela que está siendo manchado por Rafael, a una hoja de papel que está siendo emborronada por Shakespeare o al silencio que está siendo interrumpido por Bach.
Jean Cocteau - Opio: diario de un adicto.
Jean Cocteau - Opio: diario de un adicto.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
